INTEGRACJA = TOLERANCJA

          Integracja w edukacji to możliwość wspólnego bycia ze sobą dzieci pełnosprawnych i niepełnosprawnych, nie tylko w procesie wychowania i nauczania, ale przede wszystkim w życiu co dziennym. Obcowanie uczniów zdrowych i niepełnosprawnych stanowi szansę dla obu grup. W gronie zdrowych rówieśników przygotowują się na miarę swoich możliwości do samodzielnego pokonywania problemów, jakie niesie ze sobą codzienność. Albowiem żaden nauczyciel, bez względu na talent i kompetencje, nie zastąpi dziecku społecznego otoczenia innych dzieci.
To właśnie przedszkole wprowadzi dziecko w świat dotąd dla niego obcy, uczy go tego, że istnieją inne dzieci i ich potrzeby – zachodzi tu proces socjalizacji dziecka. Dziecko nabywa wiele innych umiejętności i wiadomości o otaczającym go świecie bliższych i dalszych znajomych. Nabywa funkcjonowania w grupie rówieśniczej, kształtuje swoją osobowość, próbuje zrozumieć i akceptować uczucia innych. Przedszkole jest systemem który formalizuje role społeczne. Dziecko musi ten świat poznać i musi się do niego przyzwyczaić.
W przedszkolnych w oddziałach integracyjnych już od wczesnego dzieciństwa uczy się dzieci wzajemnej życzliwości, tolerancji i zrozumienia. Stwarza się korzystne sytuacje, które wspierają umiejętności zgodnego współżycia i współdziałania.
Placówki integracyjne dają szansę wychowania młodego pokolenia, które będzie w przyszłości akceptowało i rozumiało ludzi niepełnosprawnych. To właśnie w przedszkolu dziecko od najwcześniejszych lat swego życia uczy się tolerancji, wyrozumiałości, solidarności, poszanowania godności każdego człowieka i szacunku dla innych. Uzewnętrznia tam społeczne wartości i normy, które mu pokazuje rodzina i inne grupy społeczne i kształtuje swoją tożsamość.
Kontakty partnerskie motywują dziecko do akceptowania własnych ograniczeń, uczą zaufania do siebie i świata, rozwijają samodzielność. Najwyższą korzyścią dzieci pełnosprawnych wydają się być doświadczenie społeczne z bezpośredniego obcowania z niepełnosprawnymi rówieśnikami. Dzieci zdrowe spontanicznie przyjmują „role terapeutyczne” opiekując się, pomagając, a nawet naśladując zajęcia nauczycielki. W ten sposób kształtuje się postawa „otwarcia” na drugiego człowieka i jego potrzeby. Dzieci uczą się tolerancji i prawdziwej akceptacji odmienności oraz widzenia niepełnosprawnego „ponad” jego ograniczeniami, a nie przez pryzmat kalectwa.